Dinomyrmex gigas

Giant Forest Ant

Rodzina | Family:Formicidae
Podrodzina | Subfamily:Formicinae
Plemię | Tribe:Camponotini
Rodzaj | Genus:Dinomyrmex
Gatunek | Species: D. gigas

Dinomyrmex gigas photo gallery

Opis Dinomyrmex gigas

1. Wstęp

Dinomyrmex gigas (Latreille, 1802) to jeden z największych gatunków mrówek na świecie. Swoją popularność zawdzięczają rozmiarom oraz częstotliwości występowania. Są to mrówki bardzo pożądane przez hodowców i z tego powodu bardzo drogie. Jeszcze niedawno ceny za samotną królową tego gatunku oscylowały na poziomie $1000, obecnie można je kupić e Europie za połowę tej ceny.

2. Występowanie

 Dinomyrmex występują w lasach deszczowych Birmy, Tajlandii, Malezji, Indonezji, Singapuru, Brunei i Filipin.

3. Budowa gniazda

Głównie gniazdują w ziemi u podnóża drzew, rzadziej w martwych kłodach, lub w żywych pniach. Obszar żerowania kolonii może wynosić do 1000m². (Orr & Charles, 1994)

4. Wygląd

Kasta robotnic polimorficzna. Majory ważą ok. 370 mg, a minory ok. 130 mg. Dla porównania największa europejska mrówka, królowa Camponotus ligniperda (Latreille, 1802) waży ok. 180mg (Seifert, 2018), przy długości ciała 18mm. Majory D. gigas dorastają do 3cm długości. (Pfeiffer i Linsenmair, 2000)

5. Struktura kolonii

Kolonie liczą tysiące robotnic (do 7000). Polidomiczne – jedna kolonia zajmuje kilka gniazd (8-14) oddalonych od siebie o około 10-20m. W gnieździe znajduje się wyłącznie jedna płodna królowa – monoginia. Stosunek robotnic minor do major w dojrzałej kolonii wynosi około 87:13 (Pfeiffer i Linsenmair, 2000)

6. Odżywianie

Zbieraczki przynoszą do gniazd głównie grzyby i insekty, a także świeże, lub częściowo rozłożone owoce i nasiona, odchody i gnijące liście (Orr & Charles, 1994). Zbierają także nektar z nektarników pozakwiatowych (Rabenstein i in., 1994).

7. Behawior

Robotnice często oddalają się od gniazd na ponad 50m. W ciągu dnia mrówki głównie furażerowały na powierzchni ziemi, wchodząc na drzewa tylko, gdy było to konieczne. Z drugiej strony nocą bardzo niewiele robotnic chodziło po ziemi, a do koron drzew maszerowały całe kolumny mrówek (Orr & Charles, 1994). Jest to spowodowane prawdopodobnie dziennym zagrożeniem ze strony ptaków, które żerują na mrówkach (Pfeiffer i Linsenmair, 2000) i pasożytniczymi muchówkami, które używają wzroku podczas składania jajek na mrówkach (Disney i Schroth, 1989). Pojedyncze robotnice często przemieszczają się tym samym szlakiem.

D. gigas wykazują ciekawy, niespotykany (o ile mi wiadomo) jak dotąd u innych mrówek polietyzm. Robotnice wychodzące nocą nie wychodzą w dzień i tak samo robotnice wychodzące w ciągu dnia nie pojawiają się poza gniazdem podczas nocy (Orr & Charles, 1994). Średnia prędkość D. gigas na szlakach wynosiła 360 m/h (331,7 długości ciała/min) (Pfeiffer i Linsenmair, 2000), a dla porównania europejska Formica polyctena (Foerster, 1850) biega tylko z prędkością 29 m/h (60,4 długości ciała/min) w temperaturze 15°C (Horstmann, 1974).

Description of Paraponera clavata

uk Paraponera clavata (Fabricius, 1775) is a very large species of ant that belongs to the subfamily Paraponerinae. It is found in: Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panama, Colombia, Venezuela, Guyana, Suriname, Peru, Ecuador, Brazil, Bolivia, Paraguay and France (French Guiana). It is often called the 'bullet ant’, a reference to the pain caused by its sting.

P. clavata workers weigh up to 250 mg (Fewell et al., 1996) and measure over 2 cm, and the queens are not much larger. For comparison, the largest European ant, the queen Camponotus ligniperda (Latreille, 1802), weighs approximately 180 mg (Seifert, 2018) with a body length of 18 mm.

P. clavata usually nest at the base of trees, but sometimes also in their crowns. Colonies can contain over 2,000 workers. (Breed and Harrison 1989)

These ants collect mainly nectar, the drops of which they transfer between their mandibles, but also insects and plant parts. They mainly feed in the treetops. (Young and Hermann, 1980) They usually obtain nectar from extrafloral nectaries (Young 1977). P. clavata do not limit their foraging to the tree under which they nest, as they can move more than 100 meters away from the nest (Fewell et al., 1996). Even though herbivorous insects constitute a small percentage of the diet of these ants, they can effectively defend the tree against fungus gnats. James K. Wetterer in 1994 came to this conclusion based on observations of an attack on Atta cephalotes (Linnaeus, 1758).

They owe their popularity to the strength of the venom, which was considered by Schmidt to be the most painful of all stinging insect venoms. He compared the sting to walking on hot coals with nails stuck in your heels. However, it must be remembered that everyone perceives pain differently, so it will be more or less bearable for different people. Among Central European ants, Manica rubida (Latreille, 1802) stings probably the most painfully, comparable to the European hornet.

The Amazonian Sateré-Mawé tribe uses Paraponera clavata for initiation rituals. Ants are driven out of the anthill with smoke and then soaked in a herbal decoction. Then they are woven into special gloves so that the stings are exposed inward. Young men must put such gloves on both hands and then hold them for at least 10 minutes without showing any emotions. The entire ritual must be repeated 20 times. (Postma, 2009; Dossey, 2011)

Bibliografia / References

  • Breed MD, Harrison JM. 1989. Arboreal nesting in the giant tropical ant, Paraponera clavata (Hymenoptera: Formicidae). Journal of the Kansas Entomological Society 62:133-135-
  • Dossey A.T. Chemical defenses of insects: a rich resource for chemical biology in the tropics. In: Vivanco J.M. ed. Chemical Biology of the Tropics: An Interdisciplinary Approach, New York, NY: Springer, 2011, 27–57. Crossref.
  • Fewell, Jennifer & Harrison, Jon & Lighton, John & Breed, Michael. (1996). Foraging energetics of the ant, Paraponera clavata. Oecologia. 105. 419-427. 10.1007/BF00330003.
  • Postma T.L. Neurotoxic animal poisons and venoms. In: Dobbs M.R. ed. Clinical Neurotoxicology: Syndromes, Substances, Environments, Philadelphia, PA: Saunders, 2009, 463–489. Crossref.
  • Seifert, B. (2018). The ants of central and north Europe. Lutra Verlags-und Vertriebsgesellschaft.
  • Wetterer, J. K. (1994). Attack by Paraponera clavata Prevents Herbivory by the Leaf-Cutting Ant, Atta cephalotes. Biotropica, 26(4), 462–465.
  • Young, A. M., & Hermann, H. R. (1980). Notes on Foraging of the Giant Tropical Ant Paraponera clavata (Hymenoptera: Formicidae: Ponerinae). Journal of the Kansas Entomological Society, 53(1), 35–55.